DRBA विषये

धर्मक्षेत्रे बौद्धसङ्घ (DRBA), पूर्वनाम्ना चीन-अमेरिकबौद्धसङ्घ, 1959 तमे वर्षे आर्यवर्यस्य महेष्ठस्य श्रीमतः स्वान् ह्वा गुरोः स्थापितः आसीत्। बुद्धस्य आर्यवृत्तानां शिक्षणानां विश्वे व्यापनाय राज्याभिमता अखण्डितलाभहीनधार्मिकशैक्षिकसंस्था इति रूपेण स्थापिता आसीत्।

1962 तमे वर्षे स्वान् ह्वा गुरुः स्वशिष्याणां आमन्त्रणस्य अङ्गीकरणात् अमेरिकायाः प्रत्युज्जगाम। 1966 तमे वर्षे सान् फ्रान्सिस्कोयां निवासबौद्धशिक्षणकेन्द्रं स्थितवान्। 1970 तमे वर्षे केन्द्रं बृहत्तरस्थानं संचलितं कृतवान् तथा उत्तरकैलिफोर्नियायां अग्रणीबौद्धकेन्द्राणां एकतमं सुवर्णपर्वतमठम् अभूत्।

पश्चात् सङ्घाः अन्यान्यकेन्द्राणि सस्थापितवान्: अंतर्राष्ट्रीयबौद्धग्रन्थानुवादसंस्थानम् (1973), टाल्मेज्यां सहस्रबुद्धपुण्यक्षेत्रम् (1976), लास्-एन्जेलेस्यां सुवर्णचक्रपुण्यमठः (1976), वैंकूवर्यां सुवर्णबुद्धपुण्यमठः (1984), सिएट्ल्यां सुवर्णशिखरपुण्यमठः (1984), कैलगार्यां अवतांसकपुण्यमठः (1986) तथा ताइवाने सद्धर्मबौद्धपाठशाला (1989)। सहस्रबुद्धपुण्यक्षेत्रं च धर्मक्षेत्रे बौद्धविश्वविद्यालयम्, वीर्यभास्करीयमध्यमविद्यालयम् तथा सद्गुणप्रकटनप्राथमिकविद्यालयम् अपि आरक्षयति।

धर्मक्षेत्रे बौद्धसङ्घ (पूर्वनाम्ना चीन-अमेरिकबौद्धसङ्घ), आर्यवर्यस्य महेष्ठस्य श्रीमतः स्वान् ह्वा गुरोः 1959 तमे वर्षे अमेरिका संयुक्तराष्ट्रेषु स्थापितः आसीत्। धर्मक्षेत्रम् आत्मीयं विषयं कृत्वा बुद्धस्य वास्तविकानां शिक्षणानां विश्वे व्यापनाय अभिलषति। सङ्घे सङ्घपरम्पराम् अभिरक्षितुं चेत्युपासकानां उपासिकानां च शिक्षणं दानं, बौद्धज्ञानस्य अनुवादम् तस्य व्यापनं, सिष्याणां नैतिकमूलम् आचारश्च प्रापयितुं मूल्यवत्त्विकशिक्षा प्रोत्साहयituं, सर्वेषां सत्त्वानां हितं सुखं च कर्तुं प्रतिबद्धः अस्ति। अस्य आशया अस्मिन् बुद्धधर्मस्य परिणामिना प्रभावेण प्रत्येकाः व्यक्तयः, कुटुम्बानि, समाजाः, राष्ट्राणि, विश्वं च क्रमशः परमसत्येन सद्भावेण च सम्पद्यते इति आशास्यते।

धर्मक्षेत्रे बौद्धसङ्घस्य सदस्याः धर्मानुसारिणां बुद्धेन प्रथममुपदिष्टानां उच्चानां नैतिकानां विधानानां च सङ्ग्रहीर्तुं अतिशयेन महत्त्वपूर्णं मन्यन्ते। इमे स्पर्धाः अधोगमनं शक्नुवन्ति, परंतु शिक्षाः अपोषणं ताः स्वस्य व्यक्तिगतदौर्बल्यानां सीमितदृष्टीनां च स्तरं अवनयितुं च अपराधः अस्ति। अपराधः परंतु अस्माभिः स्वदोषान् अन्तर्दोषांश्च स्वीकृत्य बुद्धस्य बोधिसत्त्वानां च उदाहरणेन आदर्शसद्भावाय प्रति वास्तविकं परिणामं कृत्वा "स्वशक्तेः उत्तमं कर्म कुर्वन्तु" इति आवश्यकम्।

एकः बोधिसत्त्वः स्वयं चिन्तयति, "अपूर्वकल्पेभ्यः पूर्वं, लोभेन द्वेषेण मोहेन च, कायेन वाचा मनसा च, अपरिमितं असंख्येयं पापं कर्म करomi। यदि एतत् पापं कर्मं कारणरूपेण आकाररूपेण च अस्ति चेत्, आकाशस्य सीमाः खादित्वा अन्तः न समविशेत्। इदानीं त्रयः कर्मगतिः पूर्णतया विशोध्यमानाः, सर्वैः बुद्धैः बोधिसत्त्वगणैः च धर्मक्षेत्रे लोकधातुषु गणनायाः अतिविस्मयेन पश्चात्तापं करomi। इत उत्तरं किञ्चित् अपि न करिष्ये, अपि तु सदा शुद्धानां नैतिकव्रतानां गुणवृत्ते स्थास्यामि।"

यथा ज्यायः सूत्राणि अध्येमहि तथा शिक्षाः वास्तविकं प्रयोजयामश्च, तथा ज्यायः अस्माकं अज्ञानं दोषाश्च महान्तः इति अवगच्छामः। वास्तविकप्रज्ञायाः एकं किल कुञ्चिका अस्माकं अज्ञानं दोषांश्च द्रष्टुं क्षमता अस्ति। यतः दुःखस्य मूलभूतं अस्माकं अज्ञानं संकटं, किंप्रमाणं तत् अस्तीति अपि अनवगम्य कथं समाधातुं शक्यते?

यदि अस्माकं वास्तविकः श्रद्धा बुद्धशिक्षाणां च अवगमः अस्ति, तदा स्वस्य दोषान् अवगम्य अथवा परैः अस्मान् सूचितेषु वास्तविकेन सुखिताः भवामः, यतः परिणामं कृत्वा प्रबोधाय गन्तुं अवसरः अस्ति।

विद्वान् कतुकः दोषाः सन्ति।
उत्तमः पुरुषः स्वदोषान् परिणामयति।
लघुः पुरुषः स्वदोषान् आच्छादयति।
मूढः पुरुषः स्वदोषान् कदापि न पश्यति।

स्वस्य दोषाः महान्तः किल भवन्ति वा सर्वे लोभाः द्वेषाः मोहाः च अस्मान् यथा प्रतिबध्नन्ति तथा, तान् अवगन्तुं परिणातुं च क्षमता सदा अस्ति। धर्मस्य एकं सुस्पष्टं धर्मः अस्ति यद् बुद्धस्य उत्कृष्टशुद्धिप्रज्ञास्पर्शाः अस्माकं स्वस्थानं यथा मलिनं अशुद्धं च दर्शयन्ति अपि तु, सर्वेऽप्यस्माकं बुद्धवत् भवितुं क्षमता अस्ति।

बुद्धानां बोधिसत्त्वानां च सुकृतं दातुं दुःखम्। यदि तेषां महान् करुणा नास्ति चेत्, वयं स्वस्य वास्तविकस्य प्रबुद्धस्वरूपस्य ज्ञानं प्राप्तुं अपि न शक्नुमः, न हि तस्य साक्षात्करणाय विधानमार्गं त्यक्तुं शक्नुमः।

"रोगीणां उपचारकः सुन्दरो वैद्यः अस्मि। भ्रान्तानां मार्गं दर्शयामि। अन्धकाररात्रौ प्रकाशः अस्मि। दरिद्राणां गूढकोषं प्रकाशयामि। बोधिसत्त्वः एवं विधया सर्वेषां सत्त्वानां समहितं करोति...... कुतः? यतः सर्वे बुद्धाः तथागताः महाकरुणाचित्तं स्वरूपेण गृह्णन्ति। सत्त्वेषु कारणात् महती करुणा उत्पद्यते। महाकरुणात् बोधिचित्तं जायते। बोधिचित्तात् सम्यक्संबोधिं प्राप्नोन्ति च।"

बुद्धानां शिक्षणानां उच्चानां मानदण्डान् यदा रक्षामहे, तदा स्वेभ्यः परेभ्यश्च तेषां अध्ययनप्रयोगाभ्यां यत् परमं सुखं प्रज्ञा च प्राप्यते तस्य अवसरं ददामः। धर्मस्य मूल्यवान् कोशः सावधानेन रक्षितुं योग्यः अस्ति।