Nasz Założyciel

Jeden z najwybitniejszych chińskich mistrzów buddyjskich XX wieku, Czcigodny Mistrz Hsuan Hua (Xuanhua, 1918-1995) był reformatorem mniszym i pierwszym chińskim mistrzem, który nauczał buddyzmu dużą liczbę ludzi Zachodu. W trakcie swojej długiej kariery podkreślał prymat tradycji mnisiej, zasadniczą rolę edukacji opartej na wartościach, potrzebę ugruntowania się buddystów w tradycyjnej praktyce duchowej i autentycznych pismach oraz znaczenie szacunku i zrozumienia między religiami.

Aby osiągnąć te cele, skupił się na wyjaśnianiu istotnych zasad pierwotnych nauk Buddy, ustanowieniu właściwie wyświęconej wspólnoty mnisiej, organizowaniu i wspieraniu tłumaczenia Kanonu Buddyjskiego na język angielski i inne języki oraz na ustanowieniu szkół, programów szkolenia religijnego i programów badań akademickich i nauczania.

Urodzony w 1918 roku w chłopskiej rodzinie w małej wiosce na południe od Harbinu, w północno-wschodnich Chinach, Czcigodny Mistrz był najmłodszym z ośmiorga dzieci. Nazwisko jego ojca brzmiało Bai, a panieńskie nazwisko matki Hu. Jego matka była wegetarianką i przez całe życie praktykowała recytację imienia Buddy Amitabhy. Kiedy Czcigodny Mistrz formalnie został buddystą, w połowie okresu dojrzewania, otrzymał imię Dharmy Anci ("Pokój i Współczucie"), a po zostaniu mnichem był również znany jako To Lun (Dulun — "Wyzwoliciel z Koła Odrodzenia"). Udzielając mu pieczęci Dharmy linii Chan Weiyang (wymawianej również Guiyang), Starszy Mistrz Chan Xuyun (1840-1959) nadał mu imię przekazu Dharmy Hsuan Hua (Xuanhua — "Głosić i Przemieniać").

Kiedy Czcigodny Mistrz był dzieckiem, podążał za przykładem matki, jedząc tylko wegetariańskie jedzenie i recytując imię Buddy. Gdy miał jedenaście lat, widząc martwe dziecko leżące na ziemi, obudził się na fundamentalne znaczenie narodzin i śmierci oraz nietrwałość wszystkich zjawisk. Postanowił wtedy zostać mnichem i praktykować na Buddyjskiej Ścieżce, ale przystał na prośbę matki, aby nie robić tego aż do jej śmierci. Gdy miał dwanaście lat, uzyskał zgodę rodziców na podróżowanie w poszukiwaniu prawdziwego duchowego nauczyciela.

W wieku piętnastu lat Czcigodny Mistrz po raz pierwszy poszedł do szkoły, a gdy miał szesnaście lat, zaczął wykładać Sutry Buddyjskie, aby pomóc swoim niepiśmiennym współmieszkańcom, którzy chcieli poznać nauki Buddy. Był nie tylko pilny i skupiony, ale posiadał fotograficzną pamięć, dzięki czemu był w stanie zapamiętać Cztery Księgi i Pięć Klasyków tradycji konfucjańskiej. Studiował również tradycyjną medycynę chińską, astrologię, wróżbiarstwo, fizjonomię i pisma wielkich religii. Gdy miał siedemnaście lat, założył bezpłatną szkołę, w której jako jedyny nauczyciel uczył około trzydziestu zubożałych dzieci i dorosłych.

W wieku osiemnastu lat, po zaledwie dwóch i pół roku nauki, opuścił szkołę, aby opiekować się śmiertelnie chorą matką. Miał dziewiętnaście lat, gdy zmarła, i przez trzy lata czcił jej pamięć, siedząc w medytacji przy jej grobie w chatce zbudowanej z łodyg sorgo.

W tym okresie synowskiej żałoby przy grobie, czytając Sutrę Lotosu, Mistrz doświadczył głębokiego przebudzenia. Następnie, siedząc w głębokiej medytacji, miał wizję Szóstego Patriarchy Chan Huinenga (638–713 n.e.), który odwiedził go i dał mu misję niesienia Buddhadharmy światu zachodniemu.

Pod koniec okresu żałoby Czcigodny Mistrz przyjął jako nauczyciela Mistrza Chan Changzhi i wstąpił do Klasztoru Three Conditions jako nowicjusz. Mistrz Chan Changzhi przekazał mu później Dharmę linii Chan Jinding Pilu. W tym czasie Mistrz poświęcił się nie tylko medytacji, ale także studiowaniu buddyjskiej tradycji pism i opanowaniu wszystkich głównych szkół chińskiego buddyzmu.

Po okresie samotnej medytacji w Górach Changbai, Mistrz w 1946 roku rozpoczął długą podróż na południe Chin. W 1947 roku otrzymał pełną ordynację jako mnich na buddyjskiej świętej górze Putuoshan. W 1948 roku, po ponad dwóch tysiącach mil podróży, Mistrz przybył do Klasztoru Nanhua i pokłonił się Mistrzowi Chan Xuyun (1840-1959), najbardziej czczonemu oświeconemu mistrzowi Chin. Od niego Mistrz otrzymał certyfikat 'pieczęci umysłu', potwierdzający jego przebudzenie, a później bardziej formalny przekaz Dharmy linii Weiyang Szkoły Chan.

W 1949 roku Mistrz opuścił Chiny i udał się do Hongkongu. Tam nauczał medytacji, wykładał Sutry Buddyjskie i sponsorował ich druk. Zamawiał również wykonanie wizerunków Buddów i Bodhisattwów oraz pomagał mnisim uchodźcom z kontynentalnych Chin.

W tych latach w Hongkongu zbudował również Klasztor Ogrodu Zachodniej Błogości (Xi Le Yuan), ustanowił Buddyjską Salę Wykładową (Fojiao Jiangtang) oraz odbudował i odnowił Klasztor Rozkwitającego Współczucia (Ci Xing Si), ustanawiając solidną społeczność praktykujących.

W 1962 roku podróżował do Stanów Zjednoczonych na zaproszenie swoich uczniów z Hongkongu, którzy mieszkali wówczas w rejonie Zatoki San Francisco, i zaczął wykładać w Buddyjskiej Sali Wykładowej w San Francisco (Sanfanshi Fojiao Jiangtang), która została wcześniej ustanowiona jako filia Buddyjskiej Sali Wykładowej w Hongkongu. W miarę jak społeczność w Buddyjskiej Sali Wykładowej w San Francisco rosła, zarówno pod względem wielkości, jak i różnorodności, nazwa instytucji została zmieniona na Chińsko-Amerykańskie Stowarzyszenie Buddyjskie.

W 1970 roku Czcigodny Mistrz przeniósł się z Chinatown do nowo ustanowionego Klasztoru Gold Mountain (Jinshan Si) w dzielnicy Mission w San Francisco. W 1975 roku Mistrz ustanowił pierwszy klasztor filialny organizacji — Świątynię Gold Wheel (Jinlun Si) w Los Angeles; a w 1976 roku ustanowił również nową siedzibę główną, Miasto Dziesięciu Tysięcy Buddów (Wan Fo Cheng) w Ukiah w Kalifornii. Następnie w 1984 roku nazwa organizacji została zmieniona z Chińsko-Amerykańskiego Stowarzyszenia Buddyjskiego na Stowarzyszenie Buddyjskie Krainy Dharmy.

Latem 1968 roku Mistrz rozpoczął intensywne szkolenie grupy Amerykanów, z których większość stanowili studenci uniwersyteccy. W 1969 roku zadziwił mniszą społeczność Tajwanu, wysyłając tam, w celu pełnej ordynacji, dwie Amerykanki i trzech Amerykanów, których wyświęcił na nowicjuszy. Byli to pierwsi Amerykanie tego okresu, którzy zostali w pełni wyświęconymi buddyjskimi mnichami i mniszkami.

W kolejnych latach Czcigodny Mistrz szkolił i nadzorował ordynację setek osób, zarówno Azjatów, jak i ludzi Zachodu, którzy przybywali do Kalifornii z całego świata, aby się z nim uczyć. Ci mnisii uczniowie nauczają obecnie w dwudziestu trzech świątyniach, klasztorach i klasztorach żeńskich, które Czcigodny Mistrz i jego uczniowie założyli w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii i kilku krajach azjatyckich.

Czcigodny Mistrz był zdeterminowany, aby przekazać Zachodowi poprawne nauki buddyzmu i kategorycznie odrzucił to, co uważał za skorumpowane praktyki, które rozpowszechniły się w Chinach. Prowadził swoich uczniów w rozróżnianiu autentycznych, opartych na pismach praktyk, które były użyteczne i zgodne ze zdrowym rozsądkiem, w przeciwieństwie do rytualnych przesądów, które były niezdrowymi naleciałościami kulturowymi.

Wśród wielu reform w praktyce mnisiej, które wprowadził, było jego naleganie, aby jego mnisii uczniowie przestrzegali starożytnej praktyki noszenia mnisiej szaty lub pasa wskazań (kaṣāya) jako znaku przynależności do mnisiej Sanghi. Sam przestrzegał i wymagał od swoich mnisich uczniów przestrzegania zakazu jedzenia po południu. Uważał dietę wegetariańską za najwyższej wagi. Zachęcał swoich uczniów wśród Sanghi do przyłączenia się do niego w przestrzeganiu korzystnych ascetycznych praktyk Buddy, takich jak jedzenie tylko jednego posiłku dziennie i nigdy nie kładzenie się. Od swoich mnisich uczniów oczekiwał ścisłej czystości i zachęcał swoich świeckich uczniów do przestrzegania pięciu wskazań buddyjskich świeckich.

Chociaż dobrze rozumiał angielski i mówił nim, gdy było to konieczne, Mistrz prawie zawsze wykładał po chińsku. Jego celem było zachęcenie swoich zachodnich uczniów do nauki chińskiego, a chińskich uczniów do nauki angielskiego, aby razem mogli pomóc w spełnieniu jego pragnienia, aby Kanon Buddyjski został przetłumaczony na inne języki. Do tej pory założone przez niego Towarzystwo Tłumaczenia Tekstów Buddyjskich opublikowało ponad sto tomów tłumaczeń, w tym kilka głównych Sutr Mahajany z komentarzami Mistrza.

Jako nauczyciel Czcigodny Mistrz był niestrudzony. W Mieście Dziesięciu Tysięcy Buddów ustanowił formalne programy szkoleniowe dla mnisich i świeckich, szkoły podstawowe i średnie dla chłopców i dziewcząt oraz Uniwersytet Buddyjski Krainy Dharmy. Od 1968 do początku lat 90. sam wykładał Sutry co najmniej raz dziennie i dużo podróżował w trasach wykładowych. Odpowiadając na prośby buddystów z całego świata, Czcigodny Mistrz prowadził delegacje do Hongkongu, Tajwanu, Indii, Azji Południowo-Wschodniej i Europy, aby propagować Dharmę. Podróżował także do Birmy, Tajlandii, Malezji, Australii i Ameryki Południowej.

Czcigodny Mistrz był pionierem w budowaniu mostów między różnymi społecznościami buddyjskimi. Pragnąc uzdrowić starożytny podział między buddyzmem mahajany a buddyzmem therawady, zaprosił wybitnych mnichów therawady do Miasta Dziesięciu Tysięcy Buddów, aby dzielić obowiązki pełnej ordynacji i przekazu mnisich wskazań, które obie tradycje mają wspólne.

Nalegał również na międzyreligijny szacunek i aktywnie promował dialog międzyreligijny. Podkreślał podobieństwa w tradycjach religijnych, przede wszystkim ich nacisk na właściwe i współczujące postępowanie. W 1976 roku wraz ze swoim przyjacielem kardynałem Paulem Yubinem, który był arcybiskupem Nankinu i kanclerzem Katolickiego Uniwersytetu Furen na Tajwanie, zaplanował Instytut Religii Świata, który powstał w Berkeley w 1994 roku.

W 1990 roku, na zaproszenie buddystów z kilku krajów europejskich, Czcigodny Mistrz poprowadził dużą delegację w europejską trasę Dharmy, doskonale wiedząc, że ze względu na zły stan zdrowia w tamtym czasie trudy podróży skrócą jego życie. Jednak jak zawsze uważał Dharmę za ważniejszą niż samo życie. Po powrocie jego zdrowie stopniowo się pogarszało, a mimo to, będąc dość chorym, odbył kolejną wielką trasę, tym razem na Tajwan, w 1993 roku.

W Los Angeles, 7 czerwca 1995 roku w wieku 77 lat, Czcigodny Mistrz opuścił ten świat. Gdy żył, niczego nie pragnął, nie szukał ani sławy, ani bogactwa, ani władzy. Każda jego myśl i każde działanie miały na celu przyniesienie prawdziwego szczęścia wszystkim czującym istotom. Przed odejściem pozostawił swoim uczniom ostatnie instrukcje, odzwierciedlające jego życiowe zaangażowanie w bezinteresowność i pokorę:

"Po moim odejściu możecie recytować Sutrę Avatamsaka i imię Buddy Amitabhy przez tyle dni, ile chcecie, może siedem dni lub czterdzieści dziewięć dni. Po skremowaniu mojego ciała rozsypcie wszystkie moje prochy w powietrzu. Nie chcę, żebyście robili cokolwiek innego. Nie budujcie mi żadnych stup ani pomników.

Przyszedłem na świat bez niczego; gdy odchodzę, nadal niczego nie chcę i nie chcę zostawiać żadnych śladów na świecie. . . Z pustki przyszedłem; do pustki wracam."

— Mistrz Hsuan Hua